Onze dochters
Mijn alles.
In de vorm van 2 prachtkinderen.
Scroll · onze meisjes
In de vorm van 2 prachtkinderen.
Mama worden
Alles gebeurt om de juiste reden, met de juiste persoon, op het juiste moment. Ik was 35 toen ik voor het eerst mama werd. A gift from heaven! Mijn droom kwam uit. Geen dag te vroeg of te laat.
Het was een zondagavond toen de kriebels begonnen en ik ‘eigenlijk niemand wilde storen zo laat’. 😄 Ik liet mijn piloot tijdens onze rit (het was eerder ‘een vlucht’) naar het ziekenhuis halverwege zelfs nog een bocht van 180 graden maken, ‘want het zal wel overgaan’. Maar er is niets overgegaan. ’t Was écht het begin van onze gezinsuitbreiding.
Maar. De bevalling was eerder de hel. Pas wanneer je dan die engel in je armen krijgt, vergeef je misschien iets sneller de onkunde van een prutser van mijn toenmalige gynaecoloog. Alhoewel…
En ik ga hier echt niet uitweiden over de zaligheid van borstvoeding en de ‘ze slaapt al de hele nacht door’-roze wolk… not mine. Neen. Het was een catastrofe. Bij de bevalling waren ze blijkbaar vergeten de handleiding mee eruit te sleuren. (Jawel, zo werd Alexia trouwens letterlijk geboren. Zucht.)
Het was een rollercoaster van vragen, verdriet en onkunde, waarbij ik er bovendien grotendeels alleen voor stond. De scherpe kantjes terzijde: godzijdank ontdekten we het boek van Gina Ford. De tevreden baby redde zowaar mijn moederschap. 😃
Ik volgde het boek tot op de letter en alles werd in een vaste structuur gegoten. Regelmaat boven alles en 24/7 volledig in het teken van haar -deels opgelegde- ritme. Na een dag of tien was ze al een happy baby van wie ik wél kon genieten. En dat genieten is sindsdien niet meer gestopt. ❤️
Vandaag geniet ik van een rustige, behulpzame en zachte puber bij wie de navelstreng écht nog niet helemaal is doorgeknipt. Als we dingen samen kunnen doen, dan doen we dat ook. Ik heb niets liever!
Adriana is een vrije vogel. Bind haar pootjes vast en ze ontsnapt gegarandeerd. 😊 En zo wilde ze zich tijdens de zwangerschap, op 29 weken, al bewijzen. Alle hens aan dek! Ik werd gerepatrieerd van Marbella naar het Jan Palfijnziekenhuis in Gent en heb het daar, al zuchtend, puffend en horizontaal, toch nog enkele weken uitgezongen. Twintig maanden na haar zus werd ze gezond én ‘helemaal afgewerkt’ geboren.
Al snel merkte ik: hier gaan we voor babytrauma nummer twee. Wat een sirene had zij en het liefst en vooral ’s nachts. En opnieuw redde Gina me uit de brand. Ik begon gewoon opnieuw vooraan in het boek.
Dat betekende ook dat alles, zelfstandige of niet, zakelijke klanten of privé-uitstapjes, rond, tussen en volgens het vaste ritme van mijn dochters werd georganiseerd. Niets was belangrijker.
Om daar nog even op door te gaan: mijn dochters waren, op één ongelukje van het lachen na, in een oogwenk zindelijk. Ook hier: dank je, Gina!
Adriana is intussen uitgegroeid tot een ongelooflijk zelfstandige tiener. Een eigen wil. Een sterk karakter. Een doorzetter. Ze doet ‘Back to the Army’-kampen. Ik wil maar zeggen: die vogel zal heel snel haar vleugels uitslaan en uitvliegen.
Zolang onze dametjes maar weten dat ze bij ons altijd een veilige en stabiele thuis kunnen vinden. Musje of adelaar: één nest om altijd naar terug te keren! ❤️❤️
Alexia
Gent, aug. 2009If you truly want to,
you can be anything
you dream of becoming.
You can grow,
you can transform,
you can achieve.
So maybe
it's time to believe
in yourself,
sweet child of mine.
Adriana
Gent, april 2011She is a wild child
with a gipsy soul
that dances with the stars.
She has a free spirit,
a reckless mind
and a rebel heart
that isn't meant to be tamed.
Love her wild and
you will never lose her.
Ik ben dan niet perfect,
maar wanneer ik naar mijn dochters kijk,
besef ik dat dat deel perfectly perfect is.